7. Lasagne z cukinią

Siemka.
Ostatnio zauważyłam, że nie licząc pierwszego to dodaje same wegańskie/wegetariańskie przepisy. I dziś postanowiłam to zmienić, bo ja jestem w dużej mierze mięsożercą.
Lubię lasagne, ale ponieważ rezygnuje z rzeczy glutenowych, więc musiałam znaleźć zamiennik dla makaronu.
Ostatnio mam dziwną fazę na cukinię, to i tutaj postanowiłam jej użyć i się sprawdziło.

I żeby zbytnio nie przedłużać przechodzimy do przepisu.


Lasagne z cukinią
Składniki
mięso mielone wołowe/wieprzowe/drobiowe co kto lubi
2-4 cukinie
2 małe albo 1 duża cebula
2 ząbki czosnku
trochę  pora (opcjonalnie)
1 puszka mieszanki meksykańskiej (może być też ta mrożona, po prostu tam gdzie kupowałam nie było)
3-4 puszki pomidorów krojonych
ser mozzarella
oliwa z oliwek
sól, pieprz i inne ulubione przyprawy
opcjonalnie pieczarki


Na początku kroimy cebulę, czosnek i por. Co do pora, nie jest on konieczny, mi po prostu po zupie został i trzeba go było wykorzystać. Ale danie dzięki niemu tylko zyskuje smaku.
Stawiamy patelnie na ogniu i wlewamy trochę oliwy i wrzucamy pokrojone warzywa. Jak cebula się zeszkli to wrzucamy mięso. Od czasu do czasu mieszamy.
Cukinie myjemy i kroimy na cienkie plastry. Można to zrobić też obieraczką, ale miałam wrażenie, że te płaty były za cienkie. Ilość cukinii zależy od naczynia żaroodpornego czy też blaszki, w której danie będzie się piec. Ja użyłam blaszki, ale zaznaczam, że obiad był robiony dla kilku osób. Szczerze lasagne robione w domu to nie jest danie dla pojedynczego człowieka. No chyba że na kilka dni.
Gdy mięso jest już podsmażone można dodać do niego mieszankę meksykańską. Jeśli ktoś zdecyduje się dodać pieczarki do potrawy to trzeba pokroić je w plasterki i wrzucić chwilę po mięsie na patelnię. Jak woda odejdzie to w tedy dodać warzywa.
Tak 5 minut później można wrzucać pomidory. Często mieszamy. Przyprawiamy. Ja najczęściej używam soli himalajskiej, pieprzu kolorowego świeżo zmielonego, czosnku granulowanego, ziół prowansalskich, pieprzu ziołowego i papryki słodkiej.
Gdy sos zaczyna radośnie bulgotać może przejść do kolejnego etapu.
Jeśli decydujemy się na blaszkę to najlepiej ją wyłożyć folią aluminiową spożywczą. I na dno lejemy jedną trochę sosu, ale naprawdę nie za dużo. Następnie układamy warstwę cukinii, którą zalewamy sosem tu już na spokojnie można więcej jego wylać. Drewnianą łopatką wyrównujemy warstwę. Mozzarelle kroimy na cienkie plastry i kładziemy na sos. Ser ten jest użyty zamiast beszamelu. Szukam jakiegoś ciekawego przepisu na bezglutenowy beszamel A jeśli komuś gluten nie przeszkadza to zamiast mozzarelli można nalać warstwę beszamelu. Następnie znów kładziemy cukinię i sos. W sumie to od was zależy jak często dodacie warstwę mozzarelli. I tak przekładamy aż do zakończenie składników. Pamiętajcie, że dobrze by było ostatnią warstwę cukinii polać nawet niedużą ilością sosu. Na sam wierzch znów kładziemy warstwę sera.
Danie wkładamy do piekarnika nagrzanego tak na 180-185 stopni Celsjusza. Pieczemy tak około 30-40 minut.
I pyszny obiad jest gotowy.

Swoją drogą zastanawiam się czy moje przepisy są zrozumiałe. Ja wiem o co chodzi, ale czy inni wiedzą. Jakby ktoś dał znać byłabym wdzięczna.
Życzę smacznego i do napisania :)

6. Zupa krem z cukinii z bazylią

Hej hej.
Na Facebooku dodałam zdjęcie z zapytaniem co dziś na obiad, a teraz rozwiązuje zagadkę.
Zupa krem, bo to chyba jedyne zupy jakie jem i lubię. Ogólnie za zupami nie przepadam.
No ale wracając do głównego wątku.
Szczerze to ta zupa nie wyszła tak jak chciałam. Ale przynajmniej wiem gdzie zepsułam. I myślę, że gdy usunie się ten błąd to będzie bardzo dobra :)



Zupa krem z cukinii z bazylią

3 cukinie pokrojone w kostkę
1 rozdrobniony por
1 garść listków bazylii
1 posiekany ząbek czosnku
woda lub bulion
skórka z 1 cytryny
1 łyżka oliwy z oliwek
sól i pieprz, ewentualnie ulubione przyprawy

Na dzień dobry rozgrzewamy oliwę z oliwek na patelni i dodajemy do niej pora i czosnek. Ja pora jakoś specjalnie nie rozdrabniałam tylko tak normalnie pokroiłam w plasterki. A patelni użyłam sporej, bo tam po prawdzie to tą zupę na patelni praktycznie przygotowałam a nie w garnku. Trzeba im dać tak 3-4 minuty. Ja poczekałam aż zacznie się unosić taki ładny zapach czosnku w kuchni. I w tedy dodajemy cukinie i dajemy warzywom zmięknąć. Przy okazji możemy wrzucić trochę soli i pieprzu do smaku, ale to jeszcze nie będzie to ostateczne przyprawianie.
Następnie dodajemy skórę z cytryny i zalewamy wodą lub bulionem. Ja osobiście wolę zupy kremy na wodzie, ale jak wiadomo każdy ma swoje smaki. A wody leje tyle by całe warzywa przykryć.
Gdy już dodamy cytrynę i wodę to dajemy zupie spokojnie się zagotować. I jak to nastąpi, pierwsze co to wyjmujemy z zupy skórę z cytryny, jak ją zblendujecie to popełnicie mój błąd i smak goryczy będzie bardzo wyczuwalny. Zastanawiałam się nad tym czy jak zatrze się skórkę z cytry to nie będzie lepiej, ale to wypróbuje kiedyś na małej ilości zupy i dam znać.
Następnie do naszej zupy wrzucamy listki bazylii, nie trzeba ich kroić bo i tak będą zblendowane.
Ja zawsze przelewam zupy do miski i dopiero blenduje. Tak chyba jest bezpieczniej.
Jak już uzyskacie gładką konsystencję to przyprawiacie. Sól i pieprz to podstawa, ale ja jeszcze dorzuciłam czosnku i trochę pieprzu ziołowego. Nie zapomnijcie wymieszać :)
No i w końcu można jeść.

Smacznego :)

5. Opiekana ciecierzyca

Witam po długiej nieobecności.
Za wiele na swoje usprawiedliwienie nie mam. Trochę życie mnie dopadło, trochę chęci zmalały.
Ale wracam an dobre tory.
Odpoczęłam trochę w święta. Coś się w  głowie ułożyło. Może jeszcze nie wszystko, ale małymi kroczkami to idzie.

Dzisiejszy przepis jest prosty i smaczny.
Mój największy problem to coś do podjadania, w sensie jakieś czipsy czy inne tego typu dziadostwo.
Szukam nowych smaków i pomysłów.
I przypadkiem, kiedy szukałam wegańskich przekąsek an urodziny mojej siostry wpadłam na ciecierzycę opiekaną.
W sumie praktycznie jest tu jeden składnik i minimum roboty, a przy dobrych wiatrach może zastąpić słone przekąski.

Przechodzimy do przepisu



Opiekana ciecierzyca
Składniki:
1-2 puszki ciecierzycy
opcjonalnie oliwa i ulubione przyprawy


Ciecierzyce z puszki odsączamy z wody. Dobrze jest też ją wytrzeć papierowym ręcznikiem żeby nam przypadkiem nie przywarła. Ja o tym zapomniałam i tylko sobie roboty dodałam.
Blachę wykładamy papierem do pieczenia. Kiedy ciecierzyca jest sucha rozsypujemy ją na blaszkę.
Piekarnik ustawiamy na 180-190 stopni Celsjusza. Jeśli nie macie w piekarniku termo obiegu to w trakcie pieczenia czasami trzeb ją pomieszać, żeby z każdej strony się piekła.
Ciecierzyca potrzebuje tak około 45-50 minut by być chrupiąca. Ale zawsze możecie jedno ziarenko wyjąc i sprawdzić czy już chrupie.
Gdy nasze ziarno jest już gotowe, możemy je jeść od razu, albo polać delikatnie oliwą z oliwek i posypać ulubionymi przyprawami. Nie zapominajcie o wymieszaniu
Taką ciecierzycę można jeść samą, dodać do sałatki albo z jakimś ciekawym sosem czy dipem.
Na pewno jest dużo zdrowszą opcją niż takie na przykład czipsy, a jak przyjemnie chrupie.
Moja wersja jest z papryką słodką i czosnkiem granulowanym.

Trzymajcie się i do napisania

4. Placki z batatów

Hej, hej, hej

Miałam chwilowe zacięcie na pisanie czegokolwiek.
Jednak było minęło i wracam do życia.
W mojej głowie jest za dużo pomysłów. Co jest trochę denerwujące. To znaczy z jednej strony dobrze, ale z drugiej nie wiem za co się tak naprawdę zabrać.

Ale przechodzę już do tej głównej części postu.

Placki z batatów. Szczerze kupiłam kilo słodkich ziemniaków i miałam robić zupę krem. Przyjechali goście do rodziców i chciałam podać coś innego. Problem pojawił się w momencie gdy się okazało, że goście to niejadki i jedzenie przygotowane przez rodziców to za dużo, więc odpuściłam. A kilogram batatów czekał. Żeby nie wyrzucić i przy okazji wykorzystać całość postanowiłam zamiast zupy zrobić placki.
Wyszło ich dużo, bo cała rodzinka się najadła i jeszcze sporo zostało. Więc jak chcecie podać coś innego i dla całej rodziny to polecam. Przy okazji wiem, że nie zaczyna się zdania od więc, ale tak ładnie się komponuje z resztą.

I w tym miejscu przechodzimy do przepisu.


Placki z batatów.

1 kg batatów
1 duża średnia cebula i 1 mała cebula
5 jajek
5 łyżek mąki ryżowej
sól, pieprz, papryka słodka, papryka ostra, zioła prowansalskie, pieprz ziołowy
olej kokosowy do smażenia



Najpierw myjemy i obieramy bataty. Następnie trzeba je zetrzeć na tarce z dużymi oczkami. To jest chyba najbardziej zajmujący i męczący punkt w przepisie, oczywiście gdy nie bierzemy pod uwagę smażenia i konieczności stania przy patelni dłuuuuugi czas.
Cebule obieramy i kroimy. Najlepiej na jak najmniejsze kawałki. Tu zaznaczę, że mi się to nie udało. Mój problem polega na tym, że zawsze chce robić wszystko naraz i często później efekty nie wywołują euforii.
A wracając do przepisu. Pokrojoną cebulę wrzucamy do miski z batatami. Jeśli użyjecie 1 kilograma ziemniaków to potrzebna jest duża miska.
Następnie dodajemy mąkę i jajka. Ja najpierw te składniki wymieszałam, a następnie przyprawiałam. Ale myślę, że jak od razu przyprawicie nie będzie to duży problem.
Swoją drogą trzeba naprawdę dobrze wymieszać, żeby to działało.
I co do przypraw, jeśli ktoś lubi to wystarczy sama sól i pieprz.
Na patelni rozgrzewamy olej kokosowy, ewentualnie oliwę z oliwek, a jak ktoś się niespecjalnie odchudza to i zwykły olej może być.
Łyżką formujemy placki i tu warto pamiętać żeby nie były one zbyt grube. Smażymy je tak na ciemnopomarańczowy kolor.
I można jeść. Smak mają dość ciekawy, bo bataty są same w sobie słodkie i uprzedzam, że czuć cebulę. Znam osoby, którego tego nie lubią więc wole to napisać. Bez cebuli może i można je zrobić, ale obawiam się czy nie będą zbyt mdłe.
Ja jako dodatek przygotowałam pomidory ze śmietaną. Wiem, że powinny być z jogurtem, ale nienawidzę pomidorów z jogurtem naturalnym. Nie wiem czemu, ale na samą myśl mnie trzęsie.

Mama poprawiła mi humor, jak przygotowywałam te placki. Wchodzi do kuchni patrzy się w miskę i pyta po co mi tyle tej marchewki ;D

I to tyle na teraz.
Jakbyście przygotowali te placki to dajcie znać w komentarzach jak Wam wyszły.

3. Zupa krem z batatów i szparagów

Na początku zaznaczę, że nie jestem fanką zup, a już na pewno nie tych na mięsie. Jednak odchudzanie ma to do siebie, że czasami trzeba zjeść coś czego się nie lubi.
Wiem, że zupy są zdrowe, oczywiście nie wszystkie, ale ogólnie przy odchudzaniu trzeba się poświęcić i jeść czasami zupy.
Chociaż zupy kremy, które robię i wiem co w nich jest mi smakują. Ale musi to być zupa krem. Nie wiem czemu, ale wolę nie widzieć z czego zupa jest. Nawet jeśli to jest wyrób mojego autorstwa.
Nasze umysły to całkiem dziwne są, nie? ;p

A co do pomysłu an zupę. Kupiłam bataty. W założeniu miałam zrobić z nich coś innego, no ale tak się dziwnie złożyło, że rozmroziłam szparagi. I myślę co tu zrobić. Oglądając Kuchenne rewolucję wpadł mi pomysł do głowy zupa krem. No i ruszyłam do roboty.
No a teraz przepis


Zupa krem z batatów i szparagów
Składniki:
2 bataty
6-7 szparagów
1 średnia cebula
1 ząbek czosnku
woda lub bulion warzywny
łyżeczka oleju kokosowego
szczypta imbiru
sól, pieprz



Zaczynamy od obrania cebuli i pokrojenia jej, w myślę, że drobną kostkę. Do wybranego przez nas garnka wrzucamy łyżeczkę oleju kokosowego, rozpalamy ogień pod garnkiem i jak olej się roztopi wrzucamy cebulę. Później na bardzo drobną kostkę kroimy ząbek czosnku i wrzucamy do cebuli. Warto mieszać cebulę, żeby się nie przypaliła.
Ruszamy do walki z batatami. Myjemy je i obieramy ze skórki. Następnie kroimy w kostkę i jeśli cebula jest już zeszklona to wrzucamy do gara. I też co jakiś czas wypada zamieszać.
Bierzemy się za szparagi. Moje już były obrane, ale należy pamiętać, że w szparagi trzeba obrać. Najlepiej i najszybciej zrobić to obieraczką, tą wierzchnią skórkę należy obrać. Później kroimy je w tak około centymetrowe krążki.
Wrzucamy do gara i zalewamy wodą wszystko (ewentualnie bulionem warzywnym, ja użyłam wody). Najlepiej tak żeby zakryć warzywa  (dzięki temu zupa jest gęsta i pożywna). Ja po dodaniu wody dodałam szczyptę soli himalajskiej i trochę, świeżo mielonego pieprzu. Zamieszać.
Przykrywamy gar i czekamy aż woda się zagotuję. Ja do momentu zagotowania wody nie mieszałam. W sumie tylko zwiększyłam ogień pod garnkiem i czekałam.
Jak przykrywka zaczęła skakać trochę zmniejszamy ogień. W tym momencie dodałam szczyptę mielonego imbiru. Mieszamy.
I teraz trzeba czekać, aż szparagi i bataty zmiękną.
Gdy w końcu to nastąpi trzeba zblendować wszystko. Ja dla swojej wygody przelałam zupę do miski i walczyłam z blenderem do uzyskania gładkiej konsystencji.
Tutaj możecie doprawić według uznania, ale nie polecam przesadzać.

Zauważyłam, że te moje wstawki sprawiają, że przepis wygląda na długi. Ale nie martwcie się. Wbrew pozorom zupę robi się szybko i jest pyszna :)

2. Placki trochę migdałowe

Urlop to taki fajny czas, że nic mi się nie chce. Naprawdę.
Chociaż mama wyciąga mnie na spacery codziennie. Także chodzę. Ćwiczę i czuję się jak trup.
Pogoda mnie wykańcza. Nie lubię gorącego lata.
Samo słońce odbiera mi siły.

No ale dość narzekania.
Mimo żaru z z nieba gotuję sobie i mamie trochę.
I muszę poprawić się jeśli chodzi o dodawanie postów, bo brakuje mi systematyczności.


A teraz przepis na całkiem dobre śniadanie. Tylko w tym przepisie mam problem z gramaturą. Ponieważ starym zwyczajem wszystko wrzuciłam mniej więcej na oko.  Ale podpowiadam, że konsystencja powinna być bardziej zbita niż na przykład do naleśników.



Placki trochę migdałowe
Mąka ryżowa
cukier brązowy
mleko
2 jajka
migdały mielone
migdały w kawałkach
olej kokosowy
pomarańcza
miód


Tworzenie tego smacznego cudu zaczynamy od utarcia jajek. Ja to robię trzepaczką. Ale miksera też można spokojnie użyć. Później dodaje cukier. Myślę, że tak mniej więcej pół szklanki, bo później placki mogą być za słodkie. Następnie dodajemy mąkę ryżową (szklankę albo półtora)  i mleko(chyba też szklankę), potem trzeba zamieszać do połączenia się składników.
Kiedy już wszystko jest ładnie połączone ze sobą dodajemy dwa ostatnie składniki, które w sumie decydują o smaku, czyli migdały.
Myślę, że najpierw lepiej dodać migdały mielone i zamieszać. I tutaj należy sprawdzić jaką konsystencję ma nasze ciasto. Jeśli jest za rzadkie dodać trochę mąki.
I jak konsystencja nam odpowiada dodajemy rozdrobnione, ale nie mielone migdały.
Odradzam wrzucenia całych migdałów. To się nie sprawdza. Wiem, bo jak robiłam te placki pierwszy raz to nie chciało mi się kroić i cały migdał to jednak problem.
Na patelni rozgrzewamy olej kokosowy. Następnie łyżką formujemy placki. Najlepiej jakby z obu stron zarumieniły się na złoty kolor.
Moim zdaniem najlepiej smakują lekko polane miodem i z pomarańczą. Próbowałam kilku wersji dodatków i te są najlepsze.
Chociaż oczywiście każdy może szukać smaku który mu najbardziej odpowiada.
Dajcie znać z czym Wam najbardziej posmakowały :)

1. Sałatka z kurczakiem i pomarańczą

W końcu pierwszy przepis.
Ta sałata była pierwszym daniem bezglutenowym jakie świadomie zrobiłam po razy pierwszy w życiu.
Wiem, że nie każdemu pasuję połączenie owoców i mięsa, ale myślę, że nie warto się zrażać.
Tak przy okazji nie podam dokładnej gramatury, bo nigdy nie ważę jak gotuję. Jakoś na oko póki co wszystko działało.
Tutaj podam ilość produktów na dużą miskę sałatki. Miałam gości i postanowiłam ich poczęstować takim niestandardowym smakiem.



Sałatka z kurczakiem i pomarańczą

Składniki:
2 piersi z kurczaka
2 pomarańcze (ja tak po prawdzie użyłam dwóch i pół)
opakowanie sałaty roszponki
2 garście suszonej żurawiny
ocet balsamiczny
przyprawa curry albo czosnek granulowany
opcjonalnie prażone pestki słonecznika
pieprz ziołowy, bazylia suszona


Na początek piersi z kurczaka myjemy i oczyszczamy. Później kroimy je w kostkę i wrzucamy na patelnię na rozgrzaną patelnię. Ja smażyłam na oleju kokosowym. I można przyprawić albo curry albo czosnkiem granulowanym. Gdy kurczak jest gotowy odstawić go do ostygnięcia.
Taka dygresja, pierwszą wersję sałatki jadłam z kurczakiem przyprawionym czosnkiem, bo nie chciało mi się iść do sklepu. Jednak trzeba pamiętać, żeby nie przesadzić z przyprawami. Chociaż z drugiej strony jak ktoś lubi wyraźne smaki to będzie mu bardziej przyprawiona pasować. Przynajmniej tak myślę.
Gdy kurczak radośnie dochodzi na patelni obieramy pomarańczę. Stety niestety trzeba obrać też ze wszystkich białych skórek. Ja po obraniu od razu wrzucałam cząstki pomarańczy do miski. Sok z pomarańczy to nie problem. Wzbogaca smak.
Po owocach bierzemy awokado. Najlepiej przekroić na pół, oddzielić połówki i wyjąć pestkę. Obrać ze skórki.
Osobiście nie lubię awokado, bardzo, ale mam świadomość, że jest ono dobre dla organizmu. Ja pokroiłam je w kostkę i do miski.
Roszponkę myjemy i wrzucamy do miski. Następnie kurczaka i żurawinę.
Delikatnie przyprawiamy pieprzem ziołowym i bazylią. Następnie składniki polać octem balsamicznym.
Z octem moim zdaniem trzeba uważać. Lepiej na początku dodać mniej i później ewentualnie doprawić.
Następnie wszystko delikatnie mieszamy i odstawiamy na trochę by sałatka się przegryzła.

Później można jeść.
Moim skromnym zdaniem sałatka jest naprawdę dobra. I pożywna. Ewentualnie można próbować przyprawić ją bardziej, ale nie wiem czy to dobry pomysł. Myślę, że łatwo zepsuć smak. Ale w sumie nigdy nie próbowałam bardziej jej przyprawiać, więc nie mam 100% pewności.

Dajcie znać jak Wam wyszła :)

Gdzieś w odmętach świadomości

Myślałam o czym by tu napisać.
Póki jeszcze nie jestem w  Polsce i nie mogę gotować. Nie mogę pochwalić się moim talentem kucharskim.
O mojej motywacji już pisałam.
Ostatnio z jednej strony jestem szczęśliwa, że w końcu będę w Polsce. Z drugiej strony za dużo mnie ludzie w pracy denerwują i psują moją radość.
Naprawdę niektóre osoby powinny pracować w samotności z dala od ludzi. Wszystkim by to na zdrowie wyszło.

I tak mi się przypomniało. Szukam osoby która zna się dosyć dobrze na Photoshopie. Potrzebuję przerobić jedno zdjęcie.

Mam nadzieję, że już w przyszłym roku będę mogła, bez żadnych kompleksów czy obaw, wyjść na miasto w sukience koloru jaskraworóżowym.
Tak po prostu dla mojego komfortu psychicznego.
Teraz nawet z moim podejściem do ludzi, czułabym dyskomfort. Niestety przy mojej aktualnej figurze róż to nie najlepszy wybór. A ja kocham ten kolor. Naprawdę.

W sumie mogę trochę o blogu napisać.
Na pewno pojawią się przepisy. Mam nadzieję, że uda się wszystkie dodać również w wersji angielskiej. Ponieważ wiem, że mam paru obserwatorów, którzy po polsku nie mówią.
Być może moja motywacja wejdzie na wyższy poziom i dodam również przepisy w rosyjskiej wersji językowej.
Niektóre zwykłe posty powinny też pojawić się w wersji angielskiej, ale to już zależy od tłumacza i jej nastroju.
Myślę, że będę pisać o pomysłach w utrzymaniu motywacji.
I coś o postępach w zmianach. Na pewno jak odczuję efekty to będę się chwalić ile centymetrów mi uciekło. A na pewno będą uciekać :)

Posty o moich zainteresowaniach też kiedyś migną. Może dzięki mnie dowiecie się czegoś nowego lub poznacie coś nowego.

I tak myślę, może Wy macie jakieś propozycję co do tematów jakie mogą się tu pojawić? Dajcie znać w komentarzu czy na fan page na Facebook.

Myślę, że kiedyś kiedyś stworzę Q&A, czyli Pytania i odpowiedzi. Więc jeśli czegoś o mnie nie wiecie, a chcielibyście wiedzieć to również możecie tu albo na FB zostawić. Odpowiedź z pewnością się pojawi.

Pracuję nad zakładką o mnie. Również zakładka z linkami do moich ulubionych miejsc w internecie jest w przygotowaniu.
Codziennie znajduję coś nowego do mojego jadłospisu czy zmian ogólnych w życiu.
A że zorganizowana w ogóle nie jestem to wszystko zaczynam i później powoli kończę. I to nie koniecznie po kolei. Ale pracuję nad tym. Muszę poprawić systematykę pracy.


Póki co na dziś kończę.
Mam już pomysł na kolejnego posta. Ale zobaczę czy gdzieś w między czasie nie pojawi się inna idea.
Moja głowa czasami działa na innych obrotach.


Trzymajcie się ciepło :)

Początek

Droga do tego początku była strasznie długa i wyboista.
Prób było wiele, ale zawsze motywacja się kończyła. Myślę, że to zawsze była nieprzemyślana decyzja.
Ten początek okupiony został kilkoma drzewkami decyzyjnymi, rozmowami, medytacją. Dużo czytałam.
Za dużo uciekam. Szczególnie sama przed sobą. W końcu to sobie uświadomiłam.
Moja strefa komfortu w jakiś sposób wykańcza mnie.
Nie chce już czuć bólu w plecach. Myślę, że to mnie najbardziej motywuje. Wiem, że jak mój kręgosłup nie będzie tak obciążony ból będzie się zmniejszał, albo całkowicie zniknie. Czasami naprawdę ciężko mi wstać z łóżka przez ból. Chociaż bardziej paraliżuje mnie w ciągu dnia. Jak dopadnie mnie w pracy to muszę bardzo się skupić by nie płynęły mi łzy.

A co do odchudzania. W końcu uświadomiłam sobie, że moja waga sama nie zniknie. Nie ma cud tabletek, diet, które w ciągu chwili pozwolą zgubić nadmiar kilogramów.
To musi być przemyślany proces zmiany stylu jedzenia.
Wierzę w siebie.
Nie robię tego dla innych tylko dla siebie.

Co sprawiło, że zaczęłam nad tym wszystkim myśleć?
Sukienki
Serio. Uwielbiam sukienki. Niestety aktualnie w większości wyglądam jak Buka albo pączek w maśle.
A ja naprawdę bym chciała by w mojej szafie królowały sukienki. Szczególnie kolorowe - jasnoniebieskie, żółte, różowe, pomarańczowe. Aktualnie moje sukienki są w większości bardzo ciemne, albo czarne. Boję się kolorów. Moja głowa zawsze krzyczy "Będziesz wyglądać grubiej w tym kolorze". Chce zabić ten głos.

Nareszcie po wielu latach stagnacji chce wrócić do życia.
I wiem że mi się to uda. W końcu wierzę w siebie. I mam ludzi, którzy mnie wspierają.
Moja mama gdy jej powiedziałam, że zmieniam styl jedzenia uznała, że zrobi to ze mną. Wspaniała kobieta.

Aktualnie jeszcze przez chwile będę przebywać na emigracji (całe półtora tygodnia, niestety)., ale po powrocie do domu faza 1a wchodzi w życie :)

O czym będzie blog?
Na pewno o moich odczuciach. Zapewne nieraz wyleję swoje żale tutaj. Moje radosne i mniej radosne spostrzeżenia. I myślę, że dużo przepisów, różniastych, zdrowych, kolorowych.
Ja uwielbiam gotować i wymyślać w kuchni. Chociaż do tej pory w większości nie były to zdrowe wymysły.

I na koniec dziękuje Mamie, moim siostrom Eli i Adze, bratu Mateuszowi, moim Robaczkom - Oli, Izie, Adze (maleństwo), Anicie, Karolinie, drugiej Oli (młodszej ;p) , Adze - harcerce, Wroni, Gosi, Radkowi, Agnieszce. Za czasami nieświadomą motywację, za wsparcie i wiarę :)